Ουγγαρία



Ουγγαρία
Magyarország

Σημαία

Εθνόσημο
Εθνικό σύνθημα: Κανένα
Ιστορικά: Cum Deo pro Patria et Libertate (Με την βοήθεια του Θεού για την πατρίδα και την ελευθερία ή Regnum Mariae Patronae Hungariae (Βασίλειο της Μαρίας Προστάτιδος της Ουγγαρίας)[1]
Εθνικός ύμνος: Isten, áldd meg a magyart
Θεέ, ευλόγησε το Ουγγαρικό έθνος
Η θέση της Ουγγαρίας (σκούρο πράσινο)
-στην Ευρωπαϊκή ήπειρο (πράσινο και σκούρο γκρι)
-στην Ευρωπαϊκή Ένωση (πράσινο)
και μεγαλύτερη πόληΒουδαπέστη
Ουγγρική
Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
Γιάνος Άντερ
Βίκτορ Όρμπαν
Ίδρυση της Ουγγαρίας
Τρίτη Δημοκρατία
Ισχύον Σύνταγμα
895
23 Οκτωβρίου 1989
1η Ιανουαρίου 2012
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα

93.028 km2 (110η)
0,74%
2.185 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2020 
 • Απογραφή 2011 
 • Πυκνότητα 

9.769.526[2] (93η) 
9.937.628 [3]  
105,0 κατ./km2 (107η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2016)
 • Κατά κεφαλή 

270,285 δισ. $[4] (53η)  
27.481 $[4] (45η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2016)
 • Κατά κεφαλή 

125,675 δισ. $[4] (52η)  
12.778 $[4] (47η) 
ΔΑΑ (2019) 0,854[5] (40η) – πολύ υψηλός
ΝόμισμαΦιορίνι (HUF)
 • Θερινή ώραCET (UTC +1)
(UTC +2)
ISO 3166-1HU
Internet TLD.hu και .eu ως μέλος της ΕΕ
Οδηγούν σταδεξιά
Κωδικός κλήσης+36

Η Ουγγαρία (ουγγρικά: Magyarország) είναι χώρα που βρίσκεται στην Κεντρική Ευρώπη.[6] Έχει ως πρωτεύουσα τη Βουδαπέστη, επίσημη γλώσσα τα ουγγρικά και ως νόμισμα το φόριντ. Η σημαία της αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες, κόκκινη, άσπρη και πράσινη και ο εθνικός της ύμνος είναι ο Himnusz. Με επιφάνεια 93.030 τ.χλμ. στη Λεκάνη των Καρπαθίων, εκτείνεται σε 250 χλμ. από το βορρά στο νότο και σε 524 χλμ. από τα δυτικά στα ανατολικά. Έχει 2.009 χλμ. συνόρων (με την Αυστρία στα δυτικά, τη Σερβία, την Κροατία και τη Σλοβενία στα νότια και στα νοτιοδυτικά, τη Ρουμανία στα νοτιοανατολικά, την Ουκρανία στα βορειοανατολικά και τη Σλοβακία στο βορρά.) [7]Με περίπου 10 εκατομμύρια κατοίκους η Ουγγαρία είναι ένα μεσαίου μεγέθους κράτος μέλος της Ευρωπαικής Ενωσης.[8] Επίσημη γλώσσα της είναι η Ουγγρική, που είναι η ευρύτερα ομιλούμενη Ουραλική γλώσσα, και μια από τις λίγες μη Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, που ομιλούνται ευρέως στην Ευρώπη. [9] Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της είναι η Βουδαπέστη και άλλες μεγάλες πόλεις οι Ντέμπρετσεν, Σέγκεντ, Μίσκολτς, Πετς και Γκιέρ.

Η περιοχή της σημερινής Ουγγαρίας κατοικήθηκε για αιώνες διαδοχικά από λαούς, όπως οι Κέλτες, οι Ρωμαίοι, Γερμανικά φύλα, Ούννοι, Δυτικοί Σλάβοι και Άβαροι. Τα θεμέλια του Ουγγρικού κράτους τέθηκαν στα τέλη του ένατου αιώνα μ.Χ. από τον Ούγγρο μεγάλο πρίγκιπα Άρπαντ μετά την κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων.[10] [11] Ο δισέγγονός του Στέφανος Α΄ ανέβηκε στο θρόνο το 1000, μετατρέποντας το κράτος του σε Χριστιανικό βασίλειο. Το 12ο αιώνα η Ουγγαρία έγινε περιφερειακή δύναμη, φτάνοντας στο πολιτιστικό και πολιτικό της απόγειο το 15ο αιώνα. [12]Μετά τη Μάχη του Μόχατς το 1526 η Ουγγαρία καταλήφθηκε εν μέρει από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1541–1699). Η χώρα τέθηκε ολόκληρη υπό την κυριαρχία των των Αψβούργων κατά την είσοδο του 18ου αιώνα και αργότερα συνίδρυσε μια Μοναρχία με την Αυστριακή Αυτοκρατορία, σχηματίζοντας την Αυστροουγγαρία, μια μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη.[13]

Η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία κατέρρευσε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Συνθήκη του Τριανόν που ακολούθησε καθόρισε τα σημερινά σύνορα της Ουγγαρίας, με αποτέλεσμα την απώλεια του 71% του εδάφους της, του 58% του πληθυσμού της και του 32% των Ούγγρων.[14] [15] [16]Μετά την ταραχώδη περίοδο του μεσοπολέμου η Ουγγαρία εντάχθηκε στις Δυνάμεις του Άξονα κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και υπέστη σημαντικές καταστροφές και απώλειες.[17] [18] Η μεταπολεμική Ουγγαρία έγινε ένα κράτος-δορυφόρος της Σοβιετικής Ένωσης, που συνέβαλε στην εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας που διήρκεσε τέσσερις δεκαετίες (1949[19] –1989). [20] [21]Μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1956 ενάντια στην υποστηριζόμενη από τους Σοβιετικούς κυβέρνηση, η Ουγγαρία έγινε ένα συγκριτικά πιο ελεύθερο, αν και ακόμη καταπιεστικό, μέλος του Ανατολικού Μπλοκ. Το κρίσιμο άνοιγμα των προηγουμένως αυστηρά ελεγχόμενων συνόρων με την Αυστρία το 1989 επιτάχυνε την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ και, στη συνέχεια, της Σοβιετικής Ένωσης. [22] [23] Στις 23 Οκτωβρίου 1989 η Ουγγαρία έγινε δημοκρατική κοινοβουλευτική δημοκρατία. [24]

Η Ουγγαρία θεωρείται ανεπτυγμένη χώρα με οικονομία υψηλού εισοδήματος και πολύ υψηλό Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης. [25] [26] [27] Οι Ούγγροι απολαμβάνουν καθολική υγειονομική περίθαλψη και δευτεροβάθμια εκπαίδευση χωρίς δίδακτρα. [28] [29]Η πολιτιστική ιστορία της Ουγγαρίας περιλαμβάνει σημαντικές συνεισφορές στις τέχνες, τη μουσική, τη λογοτεχνία, τον αθλητισμό, την επιστήμη και την τεχνολογία.[30] [31] [32] [33] Είναι ο δέκατος τρίτος δημοφιλέστερος τουριστικός προορισμός στην Ευρώπη, προσελκύοντας 15,8 εκατομμύρια ξένους τουρίστες το 2017, [34] λόγω αξιοθέατων όπως το μεγαλύτερο σύστημα ιαματικών πηγών σπηλαίων στον κόσμο, η δεύτερη μεγαλύτερη θερμική λίμνη, η μεγαλύτερη λίμνη στην Κεντρική Ευρώπη και τα μεγαλύτερα λιβάδια στην Ευρώπη.[35] [36]

Η πολιτιστική, ιστορική και ακαδημαϊκή διάκριση της Ουγγαρίας την καθιστά μεσαία δύναμη στις παγκόσμιες υποθέσεις. [37] [38] Η Ουγγαρία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 και ανήκει στις Χώρες του Σένγκεν από το 2007.[39] Είναι μέλος πολλών διεθνών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών, του ΝΑΤΟ, του ΠΟΕ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, της Διεθνούς Τράπεζας Επενδύσεων, της Ασιατικής Τράπεζας Επενδύσεων Υποδομών, του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ομάδας Βίσεγκραντ.[40]

Διαθέτει μια καπιταλιστικού τύπου οικονομία με έναν δημόσιο τομέα που συνεχίζει να παραμένει σημαντικός. Όπως πολλές πρώην σοσιαλιστικές χώρες, το παραγωγικό της μοντέλο για πολλά χρόνια κυριαρχούνταν από τη βιομηχανία (κατασκευή φορτηγών, λεωφορείων, σιδηροδρομικού εξοπλισμού και μηχανών στα πλαίσια της Κομεκόν). Η αγροτική δυναμικότητ;a της είναι πολύ αυξημένη αλλά ο συγκεκριμένος τομέας έχασε ένα σημαντικό μέρος των εργατικών του χεριών στον βωμό του εκσυγχρονισμού του. Όπως αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, η ουγγρική οικονομία έχει τριτογενοποιηθεί σε σημαντικό βαθμό τα τελευταία χρόνια. Η Ουγγαρία, τέλος, διακρίνεται στον τομέα της έρευνας και της τεχνολογικής καινοτομίας. Μετρά μεγάλο αριθμό βραβείων Νόμπελ αναλογικά με τον πληθυσμό της και οι επιστημονικές ανταλλαγές της είναι υψηλού επιπέδου. Παλιά η Ουγγαρία είχε και μια μεγάλη εβραϊκή κοινότητα, που αριθμούσε πάνω από 400.000 άτομα μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε σημαντική παρουσία σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής της χώρας.

Πίνακας περιεχομένων

Ετυμολογία


Η λέξη Ουγγαρίαπροέρχεται από το Μεσαιωνικό ελληνικό Οὔγγροι. Η ελληνική αυτή λέξη είναι δανεισμένη από την Παλαιά Βουλγαρική ągrinŭ, δανεισμένη με τη σειρά της από την Ονογουροτουρκική Onogur («δέκα [φυλές των] Ογούρων»). Το Onogur ήταν το συλλογικό όνομα για τις φυλές που αργότερα προσχώρησαν στη φυλετική ομοσπονδία των Πρωτοβουλγάρων, που κυβέρνησε τα ανατολικά τμήματα της Ουγγαρίας μετά τους Aβάρους.[41] [42]

Το ουγγρικό ενδώνυμο είναι Magyarország, που αποτελείται από το magyar («Ούγγροι») και ország («χώρα»). Το όνομα "Magyar", που αναφέρεται στους κατοίκους της χώρας, αντικατοπτρίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια το όνομα της σε ορισμένες άλλες γλώσσες, όπως τα Τουρκικά, τα Περσικά και άλλες γλώσσες, όπως Magyaristan ή Χώρα των Μαγυάρων ή παρόμοια. Η λέξη magyar προέρχεται από το όνομα μιας από τις επτά μεγάλες ημινομαδικές ουγγρικές φυλές, τη magyeri. [43] [44] [45]Το πρώτο συνθετικό magy πιθανόν προέρχεται από το Πρωτοουγγρικό mäńć- «άνδρας, πρόσωπο», που βρίσκεται επίσης στο όνομα των Μάνσι (mäńćī, mańśi, måńś). Το δεύτερο συνθετικό eri, «άντρας, άνδρες, καταγωγή», επιβιώνει στο Ουγγρικό férj «σύζυγος» και συνδέεται με το erge, «γιος», της γλώσσας των Μαρί, το Φινλανδικό αρχαϊκό yrkä , «νεαρός άνδρας». [46]

Αρχαία ιστορία


Η παρουσία κατά τη Μέση Παλαιολιθική περίοδο του άνθρωπου της Χαϊδελβέργης αποδεικνύεται από την ανακάλυψη του απολιθώματος "Samu", που χρονολογείται πριν περίπου 300.000 χρόνια, με ίχνη κατοίκησης μέχρι και πριν 500.000 χρόνια. Η παρουσία ανατομικά νεότερων ανθρώπων χρονολογείται πριν από 33.000 χρόνια (Aurignacian). Η Νεολιθική περίοδος ξεκίνησε με τους πολιτισμούς Στάρτσεβο και Κέρες-Κρις περί το 6000 π.Χ. Η Εποχή του Χαλκού ξεκίνησε με τον πολιτισμό Βούτσεντολ (Μάκο) περί το 3000 π.Χ.

Η Εποχή του Σιδήρου ξεκίνησε περίπου το 800 π.Χ. και συνδέεται με Θρακο-Κιμμερικούς τύπους τεχνουργημάτων, που αντιπροσωπεύουν την αλληλεπικάλυψη προσκυθικών (πολιτισμός Νοβοτσερκάσκ) και προκελτικών (πολιτισμός Χάλστατ) πολιτισμών. Η κατοχή από τον πολιτισμό Χάλστατ της δυτικής Υπερδουναβίας είναι εμφανής από το 750 π.Χ. Η αρχαία ελληνική εθνογραφία εντοπίζει στην περιοχή τους Αγάθυρσους και τους Σινδούς. Τον 4ο αιώνα π.Χ. η Λεκάνη της Παννονίας καταλήφθηκε από τους Παννονίους (θεωρούμενους Ιλλυρική ομοσπονδία φυλών) και από Κέλτες (Ταυρίσκοι). Μετά το 279 π.Χ. οι Κέλτες Σκορδίσκοι, μετά την ήττα τους στους Δελφούς, εγκαταστάθηκαν στη νότια Υπερδουναβία. Στο βορειοανατολικό τμήμα της λεκάνης των Καρπαθίων έφτασαν οι Βόιοι το 2ο αιώνα π.Χ.

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέκτησε το έδαφος δυτικά του ποταμού Δούναβη μεταξύ 35 και 9 π.Χ. Από το 9 π.Χ. ως το τέλος του 4ου αιώνα μ.Χ. η Παννονία, το δυτικό τμήμα της Λεκάνης των Καρπαθίων, ανήκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στα τελικά στάδια της επέκτασης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στους πρώτους αιώνες μ.Χ., η λεκάνη των Καρπαθίων περιήλθε υπό τη μεσογειακή επιρροή του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού για σύντομο χρονικό διάστημα - τα κέντρα της πόλης, οι πλακόστρωτοι δρόμοι και οι γραπτές πηγές ήταν όλα μέρος της προόδου που τερματίστηκε από τη «μετανάστευση των λαών» που χαρακτήριζε τον Πρώιμο Μεσαίωνα στην Ευρώπη. Οι Γότθοι εγκαταστάθηκαν στη Δακία τον 4ο αιώνα.

Μετά την κατάρρευση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα μ.Χ. υπό την πίεση της μετανάστευσης των Γερμανικών φυλών και των Κάρπων, η [[[Μεγάλες μεταναστεύσεις|Περίοδος των Μεταναστεύσεων]] συνέχισε να φέρνει πολλούς εισβολείς στην κεντρική Ευρώπη, ξεκινώντας από την Αυτοκρατορία των Ούννων (περίπου 370-446). Μετά τη διάλυση αυτής οι Οστρογότθοι, που ήταν υποτελείς στους Ούννους, ίδρυσαν το δικό τους Βασίλειο. Άλλες ομάδες που έφτασαν στη Λεκάνη των Καρπαθίων κατά την Περίοδος των Μεταναστεύσεων ήταν οι Γέπιδες, οι Λομβαρδοί και οι Σλάβοι. Στη δεκαετία του 560 οι Άβαροι ίδρυσαν το δικό τους Χανάτο, [47] ένα κράτος που διατήρησε την κυριαρχία στην περιοχή για περισσότερο από δύο αιώνες και είχε τη στρατιωτική δύναμη να ξεκινήσει επιθέσεις εναντίον των γειτονικών του αυτοκρατοριών. Το Χανάτο των Αβάρων αποδυναμώθηκε από τους συνεχείς πολέμους και τις εξωτερικές πιέσεις και οι Φράγκοι υπό τον Καρλομάγνο νίκησαν τους Aβάρους σε μια σειρά εκστρατειών τη δεκαετία του 790. Στα μέσα του 9ου αιών, το Πριγκιπάτο του Μπάλατον, επίσης γνωστό ως Κάτω Πανόνια, ιδρύθηκε ως μια Φραγκική παραμεθόρια επαρχία.

Το 803 ο Κρούμος έγινε Χαν της Βουλγαρίας. Ο νέος δυναμικός ηγεμόνας έστρεψε την προσοχή του στα βορειοδυτικά όπου οι παλιοί εχθροί της Βουλγαρίας, οι Άβαροι, αντιμετώπιζαν δυσκολίες και αποτυχίες έναντι των Φράγκων υπό τον Καρλομάγνο. Μεταξύ 804 και 806 οι Βουλγαρικές στρατιές εξόντωσαν στρατιωτικά τους Aβαρους και διέλυσαν το κράτος τους. Ο Κρούμος απέκτησε τα ανατολικά τμήματα του πρώην Χανάτου των Αβάρων και την κυριαρχία επί των τοπικών Σλαβικών φυλών. Η επικράτεια της Βουλγαρίας διπλασιάστκε από το μέσο Δούναβη στα βόρεια της Βουδαπέστης μέχρι το Δνείστερο, αν και η κατοχή της Τρανσυλβανίας είναι αμφισβητούμενη. Το 813 ο Χαν Κρούμος κατέλαβε την Αδριανούπολη και λεηλάτησε ολόκληρη την Ανατολική Θράκη. Πήρε 50.000 αιχμάλωτους που τους εγκαταστάτησε στη Βουλγαρία κατά μήκος του Δούναβη.

Μεσαιωνική ιστορία


Κατάκτηση και πρώιμο πριγκιπάτο (895-1000)

Η Μαγυαρική κατάκτηση ξεκίνησε στα τέλη του 9ου αιώνα, με μια σειρά επιδρομών από το 892 ως το 895. Μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της Βουλγαρίας και των νομαδικών Ούγγρων ανάγκασε τους τελευταίους να αποχωρήσουν από τις στέπες του Πόντου και άρχισαν την κατάκτηση της Λεκάνης των Καρπαθίων γύρω στο 895. Οι Μαγυάροι (Ούγγροι) κατέστρεψαν τη Μεγάλη Μοραβία και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Λεκάνη της Παννονίας το 907. Το όνομα Ουγγαρία προέρχεται από την ονομασία Οὔγγροι για τους Μαγυάρους, που καταγράφηκε για πρώτη φορά σε βυζαντινές πηγές του 9ου αιώνα.[48]

Ο Άρπαντ ήταν ο ηγέτης που ενοποίησε τις Μαγυαρικές φυλέςμέσω του Συμφώνου του Αίματος (Ουγγρικά: Vérszerződés), σφυρηλατώντας αυτό που στη συνέχεια έγινε γνωστό ως ουγγρικό έθνος. [49] Οδηγούσε το νέο έθνος στη Λεκάνη των Καρπαθίων τον 9ο αιώνα. [49] Μεταξύ 895 και 902 ολόκληρη η περιοχή της Λεκάνης των Καρπαθίων κατακτήθηκε από τους Ούγγρους. [50]

Ένα πρώιμο Ουγγρικό κράτος δημιουργήθηκε σε αυτά τα εδάφη το 895. Η στρατιωτική δύναμή του επέτρεψε στους Ούγγρους να διεξάγουν επιτυχημένες άγριες εκστρατείες και επιδρομές μέχρι τα εδάφη της σύγχρονης Ισπανίας.[51] Η ήττα στη Μάχη του Λέχφελντ το 955 σηματοδότησε το τέλος των επιδρομών σε δυτικά εδάφη, αν και συνέχισαν σε εδάφη που ελέγχονταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως το 970, και οι δεσμοί μεταξύ των φυλών αποδυναμώθηκαν. Ο Πρίγκιπας (fejedelem) Γκέζα της δυναστείας των Άρπαντ, που κυβερνούσε μόνο τμήμα της ενιαίας χώρα, ήταν κατ' όνομα κύριος και των επτά Μαγυαρικών φυλών. Στόχος του ήταν να ενσωματώσει την Ουγγαρία στη χριστιανική Δυτική Ευρώπη με την ανοικοδόμηση του κράτους σύμφωνα με τα δυτικά πολιτικά και κοινωνικά πρότυπα.

Ο Γκέζα εγκαθίδρυσε μια δυναστεία ονομάζοντας διάδοχό του το γιο του Βάικ (αργότερα Βασιλιά Στέφανο Α της Ουγγαρίας). Αυτή η απόφαση ήταν αντίθετη με την παράδοση της εποχής να διαδέχεται τον ηγεμόνα το μεγαλύτερο σε ηλικία μέλος της κυβερνώσας οκογένειας. Με το προγονικό δικαίωμα το θρόνο θα έπρεπε να δικαιούται ο πρίγκιπας Κόπανυ, το πρεσβύτερο μέλος της δυναστείας, αλλά αντι για αυτό ο Γκέζα επέλεξε να τον διαδεχθεί ο πρωτότοκος γιος του. Ο Κόπανυ δεν απεμπόλησε τα προγονικά του δικαιώματα αμαχητί. Μετά το θάνατο του Γκέζα το 997 πήρε τα όπλα και πολλοί στην Υπερδουναβία τον ακολούθησαν. Οι επαναστάτες ισχυρίστηκαν ότι εκπροσωπούσαν την παλιά πολιτική τάξη, τα αρχαία ανθρώπινα δικαιώματα, τη φυλετική ανεξαρτησία και την παγανιστική πίστη, αλλά δεν επικράτησαν. Ο Στέφανος πέτυχε μια αποφασιστική νίκη επί του θείου του Κόπανυ και τον σκότωσε.

Το Πατρογονικό Βασίλειο (1000-1301)

Η Ουγγαρία αναγνωρίσθηκε ως Αποστολικό Βασίλειο υπό τον Αγιο Στέφανο Α. Ο Στέφσνος ήταν γιος του Γκέζα και έτσι απόγονος του Αρπαντ.

Ο Στέφανος στέφθηκε με το Ιερό Στέμμα της Ουγαρίας την πρώτη μέρα του 1000 μ.Χ. (1 Ιανουαρίου) στην πρωτεύουσα. Ο Πάπας Σιλβέστρος Β του απένειμε το δικαίωμα να φέρει μπροστά του το σταυρό, με πλήρη διοικητική εξουσία επί των επισκόπων και των εκκλησιών. Το 1006 ο Στέφανος είχε παγιώσει την εξουσία του εξαλείφοντας όλους τους αντιπάλους του, που ήθελαν είτε να ακολουθήσουν τις παλιές παγανιστικές παραδόσεις είτε μια συμμαχία με την Ανατολική Χριστιανική Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Στη συνέχεια ξεκίνησε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις, για να μετατρέψει την Ουγγαρία σε δυτικό φεουδαρχικό κράτος, με υποχρεωτικό εκχριστιανισμό. Ο Στέφανος δημιούργησε ένα δίκτυο 10 επισκοπικών και 2 αρχιεπισκοπικών εδρών και διέταξε την ανέγερση μοναστηριών, εκκλησιών και κσθεδρικών. Τις παλαιότερες εποχές η Ουγγρική γλώσσα, μέλος της οικογένειας των Ουραλικών γλωσσών, γραφόταν με μια γραφή ρουνικής μορφής. Υπό το Στέφανο η χώρα στράφηκε στο Λατινικό αλφάβητο και η Λατινική ήταν η επίσημη γλώσσα της από το 1000 ως το 1844. Ο Στέφανος ακολούθησε το Φραγκικό διοικητικό μοντέλο. Ολη η χώρα διαιρέθηκε σε κομητείες (megyek), καθεμία υπό ένα βασιλικό σξιωμστούχο, λεγόμενο ispan (ισοδύναμο με τον τίτλο του κόμη) και αργότερα foispan. Αυτός ο αξιωματούχος εκπροσωπούσε την εξουσία του βασιλιά, κυβερνούσε τους υπηκόους του και συνέλεγε τους φόρους που σχημάτιζαν το εθνικό εισόδημα. Κάθε ispan διατηρούσε μια ένοπλη δύναμη ελεύθερων ανδρών στην οχυρωμένη έδρα του ("castrum" ή "var").

Μετά το Μεγάλο Σχίσμα μεταξύ της Δυτικής Ρωμαιοκαθολικής και της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας το 1054 η Ουγγαρία θεώρησε εαυτήν ως το ανατολικότερο προπύργιο του Δυτικού πολιτισμού, χαρσκτηρισμό που επιβεβαιώθηκε το 15ο αιώνα από τον Πάπα Πίο Β, που εκφράσθηκε στο Φρειδερίκο Γ της Αγίας Ρωμαικής Αυτοκρατορίας με τα λόγια "η Ουγγαρία είναι η ασπίδα του Χριστιανισμού και η προστάτις του Δυτικού πολιτισμού".

Η δυναστεία των Αρπαντ έδωσε μονάρχες όλο το 12ο και το 13ο αιώνα. Ο Βασιλιάς Μπέλα Γ (β. 1172-1192) ήταν ο πλουσιότερος και ισχυρότερος ηγεμόνας της δυναστείας, με ετήσιο εισόδημα ισοδύναμο 23.000 κιλών καθαρού αργύρου. Αυτό ήταν μεγαλύτερο εκείνου του Γάλλου βασιλιά (εκτιμώμενου σε περίπου 17.000 κιλά) και διπλάσιο εκείνου του Αγγλικού στέμματος. Το 1195 ο Μπέλα επέκτεινε το Ουγγρικό βασίλειο προς τα δυτικά και τα νότια στη Βοσνία και τη Δαλματία και την κυριαρχία του στη Σερβία, διαδικασία που συνέβαλε στην αποδυνάμωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τη μείωση της επιρροής της στην περιοχή των Βαλκανίων. Η Ουγγαρία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθιση το 12ο αιώνα μ. Χ. καθώς έγινε κέντρο εμπορίου και ενδιάμεσος σταθμός όσων ταξίδευαν στους Αγίους Τόπους είτε ως προσκυνητές είτε ως πολεμιστές.

Οι αρχές του 13ου αιώνα στην Ουγγαρία σημαδεύτηκαν από τη βασιλεία του Βασιλιά Ανδρέα Β, που ανέβηκε στο θρόνο το 1205 και πέθανε το 1235. Το 1235 παραχώρησε το Μπούρτσενλαντ (στην Τρανσυλβανία) στους Τεύτονες Ιππότες, αλλά το 1225 τους έδιωξε από εκεί, γιατί έπρεπε να πάνε στη Βσλτική Θάλασσα. Ο Ανδρέας δημιούργησε το μεγαλύτερο βασιλικό στρατό στην ιστορία των Σταυροφοριών (20.000 ιππότες και 12.000 καστροφρουροί), όταν ηγήθηκε της Ε Σταυροφορίας στους Αγίους Τόπους. Το 1224 εξέδωσε το Diploma Andreanum ή Χρυσό Χάρτη των Τρανσυλβανών Σαξόνων, που ενοποίησε και εξασφάλισε τα προνόμια των Σαξόνων της Τραβσυλβανίας.

Το Χρυσόβουλο του 1222 ήταν το πρώτο σύνταγμα στην Ηπειρωτική Ευρώπη. Το ουγγρικό ισοδύναμο της αγγλικής Μάγκνα Κάρτα, το Χρυσόβουλο - στο οποίο κάθε Ούγγρος βασιλιάς έπρεπε στο εξής να ορκιστεί - είχε ένα διττό στόχο, που περιόριζε τη βασιλική εξουσία. Αφ' ενός επιβεβαίωνε εκ νέου τα δικαιώματα των κατώτερων ευγενών των παλαιών και νέων τάξεων των βασιλικών υπαλλήλων (servientes regis), έναντι τόσο του στέμματος όσο και των μεγαλοφεουδαρχών. Αφ' ετέρου υπερασπιζόταν τα δικαιώματα όλου του έθνους έναντι του στέμματος, περιορίζοντας τις εξουσίες του σε ορισμένους τομείς και καθιστώντας νόμιμη την ανυπακοή στις παράνομες/αντισυνταγματικές εντολές του (ius resistendi). Οι κατώτεροι ευγενείς άρχισαν επίσης να παρουσιάζονται στον Ανδρέα με τα παράπονά τους, πρακτική που εξελίχθηκε στο θεσμό του κοινοβουλίου ή Δίαιτας. Η Ουγγαρία έγινε η πρώτη χώρα όπου ένα κοινοβούλιο υπερήχε έναντι της βασιλείας. Η σημαντικότερη νομική ιδεολογία ήταν το Δόγμα του Ιερού Στέμματος. Η σηναντικότερη αρχή του Δόγματος ήταν η πεποίθηση ότι η κυριαρχία ανήκε στο ευγενές έθνος (όπως εκπροσωπείται από το Ιερό Στέμμα). Τα μέλη του Ιερού Στέμματος ήταν οι πολίτες των χωρλων του Στέμματος και κανένας πολίτης δεν μπορούσε να αποκτήσει απόλυτη εξουσία επί των άλλων. Το έθνος μπορούσε να μοιραστεί μερική μόνο πολιτική εξουσία με τον ηγεμόνα.

Mογγολικές εισβολές

Το 1241-1242 το βασίλειο της Ουγγαρίας υπέστη βαρύ πλήγμα από τη Μογγολική εισβολή στην Ευρώπη. Μετά την εισβολή των Μογγόλων στην Ουγγαρία το 1241 ο Ουγγρικός στρατός υπέστη συντριπτική ήττα στη Μάχη του Μόχι. Ο Βασιλιάς Μπέλα Δ πρώτα εγκατέλειψε το πεδίο της μάχης και στη συνέχεια τη χώρα, όταν οι Μογγόλοι τον καταδίωξαν μέχρι τα σύνορά της. Πριν απο την αποχώρηση των Μογγόλων μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε αφανισθεί. Πράγματι ιστορικοί εκτιμούν τις απώλειες μεταξύ 20 και 50 τοις εκατό. Στις πεδιάδες 50 ως 80 % των οικισμών καταστράφηκαν. Μόνο κάστρα, ισχυρά οχυρωμένες πόλεις και μοναστήρια μπόρεσαν να αντέξουν τις επιθέσεις, καθώς οι Μογγόλοι δεν είχαν χρόνο για μακρές πολιορκίες, ο σκοπός τους ήταν να πάνε προς τα δυτικά όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Οι πολορκητικές μηχανές και οι Κινέζοι και Πέρσες μηχανικοί που τις χειρίζονταν είχαν αφεθεί στη Ρωσία. Η ερήμωση που προκλήθηκε από τις Μογγολικές εισβολές οδήγησε αργότερα σε πρόσκληση σε εποίκους από άλλα μέρη της Ευρώπης, ιδιαίτερα τη Γερμανία.

Κατά τη διάρκεια της Μογγολικής εισβολής στη Ρωσία (1237-1242) 40.000 Κουμάνοι, μέλη μιας νομαδικής φυλής των παγανιστών Κιπτσάκων εκδιώχθηκαν δυτικά των Καρπαθίων. Εκεί οι Κουμάνοι έκαναν έκκληση για προστασία στο Βασιλιά Μπέλα Δ της Ουγγαρίας. Ο Ιρανικός λαός των Γιας ήρθε στην Ουγγαρία μαζί με τους Κουμάνοις, όταν αυτοί ηττήθηκαν από τους Μογγόλους. Οι Κουμάνοι αποτελούσαν ίσως το 7-8 % του πληθυσμού της Ουγγαρίας κατά το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα. Με το πέρασμα των αιώνων αφομοιώθηκσν πλήρως στον ουγγρικό πληθυσμό και η γλώσσα τους εξαφανίστηκε, αλλά διατήρησαν την ταυτότητά τους και την περιφερειακή τους αυτονομία μέχρι το 1876.

Ως συνέπεια των Μογγολικών εισβολών ο Βασιλιάς Μπέλα διέταξε την κατασκευή εκατοντάδων κάστρων και οχυρώσεων από πέτρα για την άμυνα έναντι δεύτερης Μογγολικής εισβολής. Οι Μογγόλοι επέστρεψαν πράγματι στην Ουγγαρία το 1286, αλλά το νεόδμητο σύστημα πέτρινων κάστρων και οι νέες στρατιωτικές τακτικές, που ενέπλεκαν υψηλότερο ποσοστό βαρειά οπλισμένων ιπποτών, τους αναχαίτισαν. Η επιτιθέμενη δύναμη των Μογγόλων ηττήθηκε κοντά στην Πέστη από το βασιλικό στρατό του Βασιλιά Λαδίσλαου Δ, ενώ επόμενες εισβολές απωθήθηκαν επίσης εύκολα.

Τα κάστρα που κατασκεύασε ο Μπέλα Δ αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμα τους επόμενους αιώνες στους ν πολύχρονους αγώνες κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εν τούτοις οι δαπάνες της ανέγερσής τους χρέωσαν τον Ούγγρο βασιλιά στους φεουδάρχες γαιοκτήμονες και έτσι η βασιλική εξουσία, που είχε ανακτήσει ο Μπέλα Δ μετά τη σημσντική αποδυνάμωσή της επί του πατέρα του Ανδρέα Β, διεσπάρη για μια ακόμη φορά στους κατώτερους ευγενείς.

Υστερη μεσαιωνική περίοδος (1301-1526)

Η διαδοχή των Αρπαντ

Σύντομα το (μάλλον ασήμαντο πλέον) στέμμα της Ουγγαρίας πέρασε διαδοχικά στον Ροβέρτο του Ανζού (1308-1342), στον Λουδοβίκο τον Α΄ (1342-1382), για να καταλήξει ένα απλό πετράδι στο λαμπερό στέμμα του Σιγισμούνδου του Λουξεμβούργου (1387-1437), που ήταν στην εποχή του, ο ισχυρότερος Βασιλιάς της Ευρώπης (Βασιλιάς της Γερμανίας και τιτουλάριος της Βοημίας). Ήδη είχε αναφανεί ο τουρκικός κίνδυνος και ο Σιγισμούνδος οργάνωσε μια σταυροφορία εναντίον τους. Ηττήθηκε όμως στη Νικόπολη (πόλη που ανήκει σήμερα στη Βουλγαρία) και έτσι η Ουγγαρία βρισκόταν σε πολύ μεγάλο κίνδυνο από τους Οθωμανούς. Ο διάδοχος του Αλβέρτος εμπιστεύθηκε την άμυνα της Ουγγαρίας στον Ιωάννη Ουνιάδη, έναν πλούσιο γαιοκτήμονα της Τρανσυλβανίας (τμήμα τότε της Ουγγαρίας). Αυτός σε ένα βάθος 20 ετών κατάφερε να αναχαιτίσει προσωρινά την οθωμανική λαίλαπα χάνοντας αρχικά τη μάχη της Βάρνας (1444), αλλά συντρίβοντας τελικά τους Οθωμανούς στο Βελιγράδι (1456), σώζοντας έτσι την Ευρώπη για 70 χρόνια.

Ματθίας Κορβίνος

Το 1458, για πρώτη φορά στην Ιστορία της χώρας, η Ουγγρική Δίαιτα θα εκλέξει για βασιλιά της όχι κάποιο γαλαζοαίματο, αλλά τον Ματθία Κορβίνο (1458-1490), νεότερο γιο του Ουνιάδη και τον σημαντικότερο βασιλιά της εποχής πριν την οθωμανική κατάκτηση. Ο Ματθίας κατάφερε να αναχαιτίσει περαιτέρω τους Οθωμανούς, έκανε μια σειρά από μεγάλα οχυρωματικά έργα στη Βούδα, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την Αναγέννηση, τις Τέχνες και τον Ανθρωπισμό και δημιούργησε τον λαϊκό ουγγρικό πολιτισμό όπως τον γνωρίζουμε σήμερα. Μετά τον θάνατο του Ματθία, ένας ξεσηκωμός των χωρικών κατά της καταπίεσης των ευγενών, άνοιξε τον δρόμο στην οθωμανική κατάκτηση και τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή. Οι Ούγγροι είχαν φθάσει στο σημείο να κατέχουν μεγάλα τμήματα των γειτόνων τους, όπως την Κροατία και μέρος της νότιας Ιταλίας, ενώ είχαν άλλοτε ανταγωνιστικές και άλλοτε συμμαχικές σχέσεις με όλα τα ισχυρά βασίλεια της Ευρώπης, όπως η Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Παρακμή και διαμελισμός

Όλα αυτά όμως, έφθασαν στο τέλος τους το 1526 με τη μάχη του Μοχάτς. Εκεί, ηττήθηκαν από τους Οθωμανούς, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ και το μεγαλύτερο μέρος της αριστοκρατίας σκοτώθηκαν στη μάχη και η πρωτεύουσα Βούδα καταλήφθηκε. Η χώρα τότε διαιρέθηκε σε τρία κομμάτια. Το δυτικό τμήμα κατέλαβαν οι Αυστριακοί, το κεντρικό τμήμα με τη Βουδαπέστη οι Οθωμανοί και το υπόλοιπο αποτέλεσε ένα φόρου υποτελές στην Οθωμανική αυτοκρατορία ουγγρικό βασίλειο.

Νεότερη ιστορία


Περίπου 160 χρόνια αργότερα οι Ούγγροι έδιωξαν τους Οθωμανούς με τη βοήθεια των Αυστριακών, που όμως προσάρτησαν αρχικά την περιοχή στη χώρα τους, σχηματίζοντας αργότερα την Αυστροουγγρική αυτοκρατορία. Ακολούθησαν αρκετές εξεγέρσεις των Ούγγρων εναντίον των Αυστριακών. Σημαντικότερες είναι οι επαναστάσεις του 1703-1711 υπό τον Φέρεντς Ράκοτσι και του 1848-1849 υπό τον Λάγιος Κόσουτ (Lajos Kossuth), που ηττήθηκε μόνο μετά τη συνδρομή των Ρώσων στους Αυστριακούς. Το 1867 η δυναστεία των Αψβούργων ήρθε σε συμφωνία με τους ανυπότακτους Ούγγρους, καθιερώνοντας την Αυστροουγγρική αυτοκρατορία, μια διπλή μοναρχία με θεωρητικά ίσα δικαιώματα μεταξύ Αυστριακών και Ούγγρων. Η αυτοκρατορία όμως είχε υπό τον έλεγχό της και άλλες περιοχές που κατοικούνταν από άλλες σημαντικές εθνότητες.

Με τη δολοφονία του διαδόχου του αυτοκρατορικού θρόνου στο Σαράγεβο από Σέρβους εθνικιστές, δόθηκε η αφορμή για το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με το τέλος του πολέμου η ηττημένη αυτοκρατορία διασπάστηκε στα κράτη - έθνη: Αυστρία, Γιουγκοσλαβία, Τσεχοσλοβακία και Ουγγαρία. Με τη συνθήκη του Τριανόν (1920) η Ουγγαρία έχασε ένα σημαντικό τμήμα των εδαφών που θεωρούσε ιστορικά δικά της. Σε κάποια από αυτά τα εδάφη, όπως στη Ρουμανία, διέμενε και ένας σημαντικός πληθυσμός Ούγγρων.

Αμέσως μετά τη συνθηκολόγηση η Ουγγαρία δέχθηκε την εισβολή των Ρουμάνων, που κατέλαβαν μέχρι και τη Βουδαπέστη. Το 1919 οι κομμουνιστές εξεγέρθηκαν και εγκαθίδρυσαν την Ουγγρική Δημοκρατία των Σοβιέτ. Υπό την ηγεσία του ναυάρχου Μίκλος Χόρτι, που για ένα διάστημα μετέφερε τη πρωτεύουσα στο Σέγκεντ, οι εισβολείς αποκρούστηκαν και το κράτος των Σοβιέτ διαλύθηκε. Ακολούθησε ένα κύμα «λευκού τρόμου» και η εγκαθίδρυση ενός ιδιότυπου καθεστώτος: η Ουγγαρία παρέμενε μοναρχία, αλλά χωρίς βασιλιά, με τον Χόρτι, τον «ναύαρχο χωρίς στόλο», να ασκεί τις εξουσίες του αντιβασιλέα.

Στη διάρκεια του Μεσοπολέμου η Ουγγαρία σημείωσε σημαντική οικονομική πρόοδο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ουγγαρία βρέθηκε στο πλευρό της Γερμανίας. Καταλήφθηκε από τα σοβιετικά στρατεύματα το 1945 και, το 1948, στη χώρα εγκαθιδρύθηκε κομμουνιστικό καθεστώς. Στην Ουγγαρία κατέφυγαν μετά τη λήξη του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου πολλοί Έλληνες Κομμουνιστές διανοούμενοι όπως η Φούλα Χατζιδάκη καθώς και πολλοί τραυματίες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας[52][53]. Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο ιδρύθηκε από Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες του Εμφυλίου Πολέμου το χωριό Μπελογιάννης στην επαρχία Φεγιέρ της Ουγγαρίας[54].

Τον Οκτώβριο του 1956 οι πολίτες της χώρας άρχισαν να διαδηλώνουν με αίτημα την πραγματοποίηση πολιτικών αλλαγών. Οι Σοβιετικοί απέστειλαν στρατιωτικές δυνάμεις αλλά και συναίνεσαν στην τοποθέτηση ως πρωθυπουργού του Ίμρε Νάγκυ. Ο Νάγκυ σχημάτισε κυβέρνηση με τη συμμετοχή και μη κομμουνιστών πολιτικών και ζήτησε την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων, τα οποία απομακρύνθηκαν στα τέλη του μήνα. Υπό την πίεση όμως και της κοινής γνώμης συγκρότησε πολυκομματικό σύστημα κι ανακοίνωσε την αποχώρηση της χώρας του από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

Στις αρχές Νοεμβρίου οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στη χώρα. Οι συγκρούσεις υπήρξαν αιματηρές με πολλά θύματα από τη μεριά των Ούγγρων, ενώ ο Νάγκυ συνελήφθη και εκτελέστηκε το 1958.[55] Στις 7 Σεπτεμβρίου 1967 η Σοβιετο-Ουγγρική συμμαχία ανανεώθηκε για 20 χρόνια.

Το 1978 το «Στέμμα του Αγίου Στεφάνου» (εθνικό σύμβολο της χώρας και του λαού), που βρισκόταν σε αμερικανική ιδιοκτησία από το 1945, επέστρεψε στην Ουγγαρία.

Σταδιακά άρχισαν να υλοποιούνται οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις, ενώ το 1990, μετά την Πτώση του τείχους του Βερολίνου, διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές. Η χώρα έγινε δεκτή στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004.

Γεωγραφία


Η Ουγγαρία καταλαμβάνει έκταση 93.032 τ.χλμ. Τα 2/3 της χώρας αποτελούνται από εύφορες πεδιάδες, ενώ η χώρα περιβάλλεται από τις Άλπεις, τα Καρπάθια και τις Δειναρικές Άλπεις. Συνορεύει με την Αυστρία, τη Σλοβακία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία, την Κροατία και τη Σερβία.

Μεγαλύτεροι ποταμοί που διασχίζουν τη χώρα είναι ο Τίσα (579 χλμ.) και ο Δούναβης (417 χλμ.), που διασχίζει και τη Βουδαπέστη, ενώ χρησιμοποιείται και από τη ναυσιπλοΐα.

Μεγαλύτερη λίμνη είναι η λίμνη Μπάλατον στα δυτικά της χώρας (592 τ. χλμ.)

Δημογραφία


Η χώρα αριθμεί, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2020, 9.769.526[2] κατοίκους. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76,4 χρόνια (73,1 χρόνια οι άνδρες και 79,6 οι γυναίκες).[56]

Διακυβέρνηση


Αρχηγός κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το κοινοβούλιο. Από τις 10 Μαΐου 2012 πρόεδρος της Ουγγαρίας είναι ο Γιάνος Άντερ. Πρωθυπουργός από τις 29 Μαΐου του 2010 είναι ο Βίκτορ Όρμπαν. Στις 18 Απριλίου 2011 υπερψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο ένα νέο Σύνταγμα, παρά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης.

Εκλογές


Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Μεταφορές


Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Εικόνες



Παραπομπές


  1. European State Mottos [νεκρός σύνδεσμος]
  2. 2,0 2,1 Επίσημη εκτίμηση
  3. Απογραφή 2011
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 «Ουγγαρία» . ΔΝΤ. Απρίλιος 2017. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2017. 
  5. «Human Development Report 2020» (PDF). United Nations Development Programme. 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2020. 
  6. The Fundamental Law of Hungary" (PDF). Hungarian State. Retrieved 8 May 2017.
  7. "Geography Statistics of Hungary". worldatlas.com. 6 June 2017. Retrieved 6 June 2017.
  8. "Eurostat – Population on 1 January 2015". European Commission. Retrieved 20 August 2015.
  9. "Uralic (Finno-Ugrian) languages, Classification of the Uralic (Finno-Ugrian) languages, with present numbers of speakers and areas of distribution (last updated 24 September 2015)". helsinki.fi. 6 June 2017. Retrieved 6 June 2017
  10. "Hungary in the Carpathian Basin" (PDF). Lajos Gubcsi, PhD. 6 June 2017. Retrieved 6 June 2017.
  11. Acta Orientalia Academiae Scientiarum Hungaricae. 36. Magyar Tudományos Akadémia (Hungarian Academy of Sciences). 1982. p. 419.
  12. Kristó Gyula – Barta János – Gergely Jenő: Magyarország története előidőktől 2000-ig (History of Hungary from the prehistory to 2000), Pannonica Kiadó, Budapest, 2002, ISBN 963-9252-56-5, p. 687, pp. 37, pp. 113 ("Magyarország a 12. század második felére jelentős európai tényezővé, középhatalommá vált"/"By the 12th century Hungary became an important European constituent, became a middle power", "A Nyugat részévé vált Magyarország ... /Hungary became part of the West"), pp. 616–644
  13. "Austria-Hungary, HISTORICAL EMPIRE, EUROPE". Encyclopædia Britannica. 6 June 2017. Retrieved 6 June 2017
  14. Richard C. Frucht (31 December 2004). Eastern Europe: An Introduction to the People, Lands, and Culture. ABC-CLIO. p. 360. ISBN 978-1-57607-800-6.
  15. "Trianon, Treaty of". The Columbia Encyclopedia. 2009.
  16. "Text of the Treaty, Treaty of Peace Between The Allied and Associated Powers and Hungary And Protocol and Declaration, Signed at Trianon June 4, 1920". Retrieved 10 June 2009.
  17. Hungary: The Unwilling Satellite Archived 16 February 2007 at the Wayback Machine John F. Montgomery, Hungary: The Unwilling Satellite.http://kapos.hu/hirek/kis_szines/2018-06-16/megerkezett_az_idei_balaton_sound_himnusza.html Devin-Adair Company, New York, 1947. Reprint: Simon Publications, 2002.
  18. Thomas, The Royal Hungarian Army in World War II, pg. 11
  19. "1949. évi XX. törvény. A Magyar Népköztársaság Alkotmánya" [Act XX of 1949. The Constitution of the Hungarian People's Republic]. Magyar Közlöny (Hungarian Bulletin) (in Hungarian). Budapest: Állami Lapkiadó Nemzeti Vállalat. 4 (174): 1361. 20 August 1949.
  20. "1989. évi XXXI. törvény az Alkotmány módosításáról" [Act XXXI of 1989 on the Amendment of the Constitution]. Magyar Közlöny (Hungarian Bulletin) (in Hungarian). Budapest: Pallas Lap- és Könyvkiadó Vállalat. 44 (74): 1219. 23 October 1989.
  21. It was governed by the Socialist Workers' Party, which was under the influence of the Soviet Union. – Rao, B. V. (2006), History of Modern Europe Ad 1789–2002: A.D. 1789–2002, Sterling Publishers Pvt. Ltd.
  22. Hanrahan, Brian (9 May 2009). "Hungary's Role in the 1989 Revolutions". BBC News.
  23. Kamm, Henry (17 June 1989). "Hungarian Who Led '56 Revolt Is Buried as a Hero". The New York Times.
  24. "1989. évi XXXI. törvény az Alkotmány módosításáról" [Act XXXI of 1989 on the Amendment of the Constitution]. Magyar Közlöny (in Hungarian). Budapest: Pallas Lap- és Könyvkiadó Vállalat. 44 (74): 1219. 23 October 1989.
  25. "Latest Human Development Index Ranking | Human Development Reports". hdr.undp.org. Retrieved 7 February 2021.
  26. Country and Lending Groups. World Bank. Accessed on 1 July 2016.
  27. "List of OECD Member countries – Ratification of the Convention on the OECD". Oecd.org. Retrieved 4 November 2011.
  28. OECD (27 June 2013). "OECD Health Data: Social protection". OECD Health Statistics (Database). doi:10.1787/data-00544-en. Retrieved 14 July 2013.
  29. Eurydice. "Compulsory Education in Europe 2013/2014" (PDF). European commission. Archived from the original (PDF) on 6 November 2013. Retrieved 19 May 2014.
  30. "Hungary's Nobel Prize Winners, 13 Hungarian win Nobel Prize yet". Hungarian Academy of Sciences.
  31. "Population per Gold Medal. Hungary has the second highest gold medal per capita in the world. All together it has 175 gold medal until 2016". medalspercapita.com.
  32. Hungarian literature – ”Popular poetry is the only real poetry was the opinion of Sándor Petőfi, one of the greatest Hungarian poets, whose best poems rank among the masterpieces of world literature”., Encyclopædia Britannica, 2012 edition
  33. Szalipszki, pg.12 Refers to the country as "widely considered" to be a "home of music".
  34. World Tourism Organization (2018), UNWTO Tourism Highlights, 2018 Edition, UNWTO, Madrid. 2018. doi:10.18111/9789284419876. ISBN 9789284419876.
  35. "Search – Global Edition – The New York Times". International Herald Tribune. 29 March 2009. Retrieved 20 September 2009.
  36. "Lake Balaton". Encyclopædia Britannica. Retrieved 20 March 2008.
  37. Solomon S (1997) South African Foreign Policy and Middle Power Leadership Archived 26 April 2015 at the Wayback Machine, ISS
  38. Higgott, Richard A.; Cooper, Andrew Fenton (1990). "Middle power leadership and coalition building: Australia, the Cairns Group, and the Uruguay Round of trade negotiations". International Organization. 44 (4): 589–632. doi:10.1017/S0020818300035414. JSTOR 2706854.
  39. "Benefits of EU Membership". Hungarian Chamber of Commerce and Industry. 6 June 2017. Archived from the original on 8 June 2017. Retrieved 6 June 2017.
  40. "International organizations in Hungary". Ministry of Foreign Affairs. Archived from the original on 13 March 2016. Retrieved 20 November 2016.
  41. Király, Péter (1997). A magyarok elnevezése a korai európai forrásokban (The Names of the Magyars in Early European Sources) /In: Honfoglalás és nyelvészet ("The Occupation of Our county" and Linguistics)/. Budapest: Balassi Kiadó. p. 266. ISBN 978-963-506-108-2.
  42. Peter F. Sugar, ed. (22 November 1990). A History of Hungary. Indiana University Press. p. 9. ISBN 978-0-253-20867-5.
  43. György Balázs, Károly Szelényi, The Magyars: the birth of a European nation, Corvina, 1989, p. 8
  44. Alan W. Ertl, Toward an Understanding of Europe: A Political Economic Précis of Continental Integration, Universal-Publishers, 2008, p. 358
  45. Z. J. Kosztolnyik, Hungary under the early Árpáds: 890s to 1063, Eastern European Monographs, 2002, p. 3
  46. Uralic etymology : Query result". starling.rinet.ru.
  47. «The Library ~ World Historia» . allempires.info. 
  48. Hungary , Encyclopædia Britannica.
  49. 49,0 49,1 hungarian-history.hu https://web.archive.org/web/20080322061337/http://www.hungarian-history.hu/lib/hunspir/hsp05.htm . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2008.  Missing or empty |title= (βοήθεια)
  50. «História 2001/03. – GYÖRFFY GYÖRGY: Honfoglalás a Kárpát-medencében» . historia.hu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2010. 
  51. «The Maygars of Hungary» . geocities.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2009. 
  52. ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΟΥΓΓΑΡΙΑΣ - sulinet.hu
  53. Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες: καλή πατρίδα ... Ελληνικές κοινότητες πολιτικών προσφύγων στην Ανατολική Ευρώπη - Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία
  54. «Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Μειονοτικής Αυτοδιοίκησης Μπελογιάννη» . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2018. 
  55. Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Εισαγωγή στην ιστορία του μεταπολεμικού κόσμου, εκδ. Πατάκης, Αθήνα, 2004, σελ.153
  56. Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι





Κατηγορίες: Ουγγαρία | Περίκλειστα κράτη | Ευρωπαϊκά κράτη | Χώρες μέλη του ΝΑΤΟ | Κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης | Κεντρική Ευρώπη


Ημερομηνια: 15.03.2021 07:12:17 CET

πηγή: Wikipedia (συγγραφείς [ιστορία])    Lizenz: CC-BY-SA-3.0

αλλαγές: Όλες οι εικόνες και τα περισσότερα στοιχεία σχεδίασης που σχετίζονται με αυτές, καταργήθηκαν. Μερικά εικονίδια αντικαταστάθηκαν από το FontAwesome-Icons. Ορισμένα πρότυπα καταργήθηκαν (όπως "άρθρο χρειάζεται επέκταση) ή εκχωρήθηκαν (όπως" hatnotes "). Τα μαθήματα CSS καταργήθηκαν ή εναρμονίστηκαν.
Οι συγκεκριμένοι σύνδεσμοι της Wikipedia που δεν οδηγούν σε άρθρο ή κατηγορία (όπως "Redlinks", "links to the edit page", "links to portal") καταργήθηκαν. Κάθε εξωτερικός σύνδεσμος έχει ένα επιπλέον εικονίδιο FontAwesome. Εκτός από μερικές μικρές αλλαγές του σχεδιασμού, καταργήθηκαν τα μέσα πολυμέσων, οι χάρτες, τα πλαίσια πλοήγησης, οι εκφωνούμενες εκδόσεις και οι μικρο-μορφοποιήσεις Geo.

Παρακαλώ σημειώστε: Επειδή το δεδομένο περιεχόμενο λαμβάνεται αυτόματα από τη Wikipedia τη δεδομένη χρονική στιγμή, μια μη αυτόματη επαλήθευση ήταν και δεν είναι δυνατή.
επικοινωνήστε μαζί μας: ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ.
δείτε επίσης: νομική ειδοποίηση & πολιτική απορρήτου.