Ελληνικός Στρατός



Ελληνικός Στρατός
Έμβλημα του E.Σ.
Ενεργό1821 (de facto)
1828 (επίσημα)
Χώρα Ελλάδα
ΤύποςΧερσαίες Δυνάμεις
ΡόλοςΕθνική Άμυνα
Δύναμηεν καιρώ ειρήνης:
93.500[1]
εν καιρώ πολέμου:
252.000[1]
ΥπαγωγήΈνοπλες Δυνάμεις
ΠροστάτηςΆγιος Γεώργιος
ΡητόΕλεύθερον το εύψυχον
Διοίκηση
Αρχηγός ΓΕΣΑντιστράτηγος Χαράλαμπος Λαλούσης
Υπαρχηγός ΓΕΣΑντιστράτηγος Ευάγγελος Λύκος
Επιτελάρχης ΓΕΣΑντιστράτηγος Νικόλαος Φλάρης
Γενικός Επιθεωρητής ΣτρατούΑντιστράτηγος Κωνσταντίνος Κούτρας
Διοικητής 1ης ΣτρατιάςΑντιστράτηγος Βασίλειος Παπαδόπουλος
Διοικητής Γ΄ ΣΣ / NRDC-GRΑντιστράτηγος Δημήτριος Κούκκος
Διοικητής Δ΄ ΣΣΑντιστράτηγος Άγγελος Ιλαρίδης
Διοικητής ΑΣΔΕΝΑντιστράτηγος Πέτρος Δεμέστιχας
Διοικητής ΑΣΔΥΣΑντιστράτηγος Λεωνίδας Κακαβάς
Αξιοσημείωτοι
διοικητές
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Γεώργιος Καραϊσκάκης
Μάρκος Μπότσαρης
Αθανάσιος Διάκος
Παπαφλέσσας
Κίτσος Τζαβέλας
Ρίτσαρντ Τσωρτς
Κωνσταντίνος Σαπουντζάκης
Κωνσταντίνος Α΄
Παναγιώτης Δαγκλής
Ιωάννης Μεταξάς
Νικόλαος Πλαστήρας
Λεωνίδας Παρασκευόπουλος
Γεώργιος Κονδύλης
Αλέξανδρος Παπάγος
Κωνσταντίνος Βεντήρης
Θρασύβουλος Τσακαλώτος
Διακριτικά
Πολεμική Σημαία Συνταγμάτων

Ο Ελληνικός Στρατός, είναι οι χερσαίες στρατιωτικές δυνάμεις που διαθέτει η Ελλάδα, οι οποίες διοικούνται από το Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.). Μαζί με την Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) και το Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) συγκροτούν τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας. Αποτελεί το μεγαλύτερο από τους τρεις κλάδους. Ο στρατός με επικεφαλής τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ), υπάγεται ιεραρχικά στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ).

Ο Ελληνικός Στρατός αποτελεί μέρος του Βαλκανικού Σχηματισμού Μάχης (HELBROC), μιας συνδυασμένης δύναμης ταχείας απόκρισης σύμφωνα με τη δομή του Σχηματισμού Μάχης της ΕΕ.[2]

Πίνακας περιεχομένων

Ιστορία


Ο Ελληνικός Στρατός προέρχεται από τις μονάδες τακτικού στρατού που συγκροτήθηκαν από την προσωρινή ελληνική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης (1821–1829). Η πρώτη από αυτές, ένα σύνταγμα πεζικού και μια μικρή πυροβολαρχία συγκροτήθηκαν τον Απρίλιο του 1822 και διοικούνταν από Ευρωπαίους φιλέλληνες. Η έλλειψη κονδυλίων, ωστόσο, ανάγκασε τη διάλυση τους αμέσως μετά, αν και τον Ιούλιο του 1824 οι μονάδες τακτικού στρατού αναμορφώθηκαν, υπό τον Έλληνα Συνταγματάρχη Παναγιώτη Ρόδιο. Το Μάιο του 1825, ψηφίστηκε ο πρώτος νόμος περί στράτευσης, ενώ η διοίκηση των μονάδων τακτικού στρατού ανατάθηκε στο Γάλλο Συνταγματάρχη Κάρολο Φαβιέρο. Υπό τη διοίκηση του Φαβιέρου, οι μονάδες τακτικού στρατού επεκτάθηκαν και για πρώτη φορά συμπεριέλαβαν το ιππικό, τη στρατιωτική μουσική και, με τη βοήθεια του Λόρδου Βύρωνα, τα στρατιωτικά νοσοκομεία. Η διακυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια (1828–1831) έφερε μια δραστική αναδιοργάνωση, καθώς δημιουργήθηκαν οι γραμματείες Στρατού και Ναυτικών Υποθέσεων, η Σχολή Ευελπίδων, το σώμα μηχανικού (1829), ενώ ορισμένα άτακτα σώματα μετασχηματίστηκαν σε τάγματα πεζικού. Όλο αυτό το διάστημα, η γαλλική επιρροή στον τακτικό στρατό ήταν έντονη, καθώς οι περισσότεροι από τους εκπαιδευτές ήταν Γάλλοι φιλέλληνες, ενώ αργότερα υπηρέτησαν ως αξιωματικοί του Στρατηγού Μαιζών στην Εκστρατεία του Μοριά.[3]

Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια το 1831 και τη μετέπειτα εσωτερική αναταραχή που ακολούθησε τα επόμενα δύο χρόνια, ο τακτικός στρατός έπαψε να υπάρχει. Ο πρώτος βασιλιάς του νέου ανεξάρτητου ελληνικού βασιλείου, ο Βαυαρός πρίγκιπας Όθωνας, αρχικά στηρίχθηκε στο Βαυαρικό Επικουρικό Σώμα με δύναμη περί τους 4.000 άνδρες. Η βασιλική κυβέρνηση επανίδρυσε τον τακτικό στρατό και διέλυσε τα άτακτα τμήματα που είχαν συμμετάσχει σε μεγάλο βαθμό στην Ελληνική Επανάσταση.[4] Μετά την εκδίωξη του Όθωνα το 1862, ο στρατός συνέχισε να υφίσταται με το επικαλούμενο καταστατικό του στρατού του 1833. Οι πρώτες σημαντικές μεταρρυθμίσεις πραγματοποιήθηκαν το 1877, ως απάντηση στην κρίση στα Βαλκάνια που τελικά οδήγησε στο ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877–1878. Μεταξύ άλλων, για πρώτη φορά ο Ελληνικός Στρατός υποδιαιρέθηκε σε μεραρχίες και ταξιαρχίες. Η καθολική στράτευση εισήχθη το 1879 και υπό την πρωθυπουργία του Χαρίλαου Τρικούπη (1882–1885) έγιναν σημαντικά βήματα για τη βελτίωση της κατάρτισης και της εκπαίδευσης του σώματος των αξιωματικών, μια γαλλική στρατιωτική αποστολή κλήθηκε στην Ελλάδα, νέες σχολές ιδρύθηκαν και Έλληνες αξιωματικοί στάλθηκαν στο εξωτερικό για σπουδές, ενώ έγιναν και προσπάθειες ώστε οι αξιωματικοί να απέχουν από τη συμμετοχή στην πολιτική και να επικεντρωθούν σε επαγγελματικά τους καθήκοντα. Ο στρατός υπέστη επίσης την πρώτη του κινητοποίηση, μεταξύ Ιουλίου 1880 και Απριλίου 1882, λόγω της ελληνικής προσάρτησης της Θεσσαλίας, όπως και πάλι το Σεπτέμβριο του 1885 με Μάιο του 1886, όταν η Βουλγαρία προσάρτησε την Ανατολική Ρωμυλία. Η μεγάλη οικονομική επιβάρυνση αυτών των μακρών περιόδων κινητοποίησης, ωστόσο, είχε ως αποτέλεσμα να εξαντληθεί το δημόσιο ταμείο, και να σταματήσει η μεταρρυθμιστική διαδικασία.[5][6] Αυτό κατέστησε τον Ελληνικό στρατό εντελώς απροετοίμαστο για πόλεμο στο ξέσπασμα του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, καθώς σχέδια, οχυρώσεις και όπλα ήταν ανύπαρκτα, η μάζα του σώματος των αξιωματικών ήταν ακατάλληλη για την εκπλήρωση των καθηκόντων της και η κατάρτιση ήταν ανεπαρκής. Ως αποτέλεσμα, ο αριθμητικά ανώτερος, καλύτερα οργανωμένος και εξοπλισμένος Οθωμανικός Στρατός απώθησε τις ελληνικές δυνάμεις νότια της Θεσσαλίας.[7][8]

Η κάκιστη απόδοση του Ελληνικού Στρατού στον πόλεμο του 1897, οδήγησε σε σημαντικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα υπό τη διοίκηση του Γεωργίου Θεοτόκη (1899–1901, 1903–1904 και 1906–1909). Ένα νέο καταστατικό του στρατού εκδόθηκε το 1904 (αναθεωρήθηκε το 1910), αγοράστηκαν νέα πυροβόλα (συμπεριλαμβανομένου του πυροβόλου Σνάιντερ-Δαγκλή 75 χιλιοστών) και του τυφεκίου Μάνλιχερ και μία νέα ομοιόμορφη χακί αμφίεση εισήχθη το 1908.[9][10] Η μεταρρύθμιση επιταχύνθηκε μετά το κίνημα στο Γουδί του 1909, καθώς η νέα κυβέρνηση υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο έφερε μια γαλλική στρατιωτική αποστολή να εκπαιδεύσει τον Ελληνικό Στρατό. Υπό την επίβλεψή της, οι Έλληνες είχαν υιοθετήσει το τριγωνικό τμήμα πεζικού ως κύριο σχηματισμό τους, αλλά το πιο σημαντικό, η αναμόρφωση του συστήματος κινητοποίησης επέτρεψε στη χώρα να εξοπλίσει ένα πολύ μεγαλύτερο αριθμό στρατευμάτων από ότι το 1897, και ενώ οι ξένοι παρατηρητές εκτίμησαν μια κινητοποιημένη δύναμη περίπου 50.000 ανδρών, ο στρατός τελικά έφτασε τις 125.000, και με την Εθνική Φρουρά και την εφεδρεία στις 140.000.[11][12] Μία μεγάλη κινητοποίηση του Ελληνικού Στρατού πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1940, ο οποίος συγκροτούνταν με το Γενικό Επιτελείο Στρατού ως άμεση εποπτεία επί πέντε σωμάτων στρατού, τριών μεραρχιών και του φρουρίου της Θεσσαλονίκης.[13]

Σύνθεση


Τη σύνθεση του Στρατού Ξηράς αποτελούν ο Ενεργός Στρατός, η Εθνοφυλακή, οι Έφεδροι Υψηλής Ετοιμότητας Στρατού (ΕΦΥΕΣ) και η Εφεδρεία. Για την εκπλήρωση της αποστολής του ο Στρατός Ξηράς χωρίζεται σε όπλα και σώματα τα οποία καλύπτουν επιμέρους αποστολές:

Όπλα

Τα όπλα είναι έξι, τρία όπλα μάχης και τρία όπλα υποστήριξης μάχης:

Μάχης

Υποστήριξης Μάχης

Σώματα

Ως σώματα ορίζονται τα στοιχεία του Σ.Ξ. τα οποία υποστηρίζουν τα όπλα. Τα παρακάτω σώματα διαθέτουν μονάδες εκστρατείας.

Υποστήριξης Μάχης

Λοιπά Σώματα

Τα υπόλοιπα σώματα, τα οποία δε διαθέτουν μονάδες εκστρατείας, είναι το Υγειονομικό (Διαχειριστών και Διοικητικών), το Οικονομικό, το Γεωγραφικό, το Ελεγκτικό, το Σώμα Στρατιωτικών Γραμματέων, το Ταχυδρομικό, το Μουσικό, το Σώμα Φροντιστών, το Σώμα Αρχιτεχνιτών Όπλων και το Σώμα Αρχιτεχνιτών Σωμάτων.

Τέλος, τέσσερα σώματα, όντας κοινά και για τους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων, εξυπηρετούν και τον Σ.Ξ. Πρόκειται για το Στρατολογικό - Στρατιωτικών Νομικών Συμβούλων, το Σώμα Στρατιωτικών Δικαστικών Γραμματέων και το Σώμα Στρατιωτικών Ιερέων (τέως Θρησκευτικό). Το Δικαστικό Σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων δεν αποτελεί στοιχείο των ενόπλων δυνάμεων, καθώς ανήκει στην προσωπικά και λειτουργικά ανεξάρτητη δικαστική εξουσία.

Βαθμοί και διακριτικά


Διακριτικά βαθμών αξιωματικών
Κωδ. NATO OF-10 OF-9 OF-8 OF-7 OF-6 OF-5 OF-4 OF-3 OF-2 OF-1 OF(D) Μαθητευ. Αξιωμ.
(Επεξ.) Δεν υπάρχει Δεν υπάρχει
Στρατηγός Αντιστράτηγος Υποστράτηγος Ταξίαρχος Συνταγματάρχης Αν/χης Ταγματάρχης Λοχαγός Υπολοχαγός Ανθυπολοχαγός ΔΕΑ
Διακριτικά βαθμών ανθυπασπιστών, υπαξιωματικών και οπλιτών
Κωδ. NATO OR-9 OR-8 OR-7 OR-6 OR-5 OR-4 OR-3 OR-2 OR-1
(Επαγγελματίες)
(Επεξ.)
Δεν υπάρχει Δεν υπάρχει Διακριτ. Όπλου / Σώματος μόνο
ΣΜΥ ΕΠΟΠ-ΕΜΘ ΣΜΥ ΕΠΟΠ-ΕΜΘ ΣΜΥ ΕΠΟΠ-ΕΜΘ ΕΠΟΠ-ΕΜΘ ΟΒΑ ΟΒΑ ΕΠΟΠ/ΟΒΑ
Ανθ/στής
[14]
Αρχιλοχίας Επιλοχίας Λοχίας Δεκανέας Υποδεκανέας Στρατιώτης
(Κληρωτοί)
(Επεξ.)
Δεν υπάρχει Δεν υπάρχει Δεν υπάρχει Δεν φέρει διακριτ.
Λοχίας Δεκανέας Υποδεκανέας Στρατιώτης

Προσωπικό


Οι στρατιώτες υποχρεωτικής θητείας αποτελούν περίπου τη μισή δύναμη (45.000 οπλίτες) με το υπόλοιπο 50% να καλύπτεται από επαγγελματίες και αμειβόμενους σε όλες τις κατηγορίες (μόνιμους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς, ΕΠ.ΟΠ, Ο.Β.Α, Ε.Μ.Θ, Δ.Ε.Α, κλπ).[15][16] Στους αντιρρησίες συνείδησης δίνεται η δυνατότητα να υπηρετήσουν εναλλακτική θητεία σε υπηρεσίες φορέων του δημόσιου τομέα.

Προσωπικό Αριθμός
Αξιωματικοί 16.068
Ανθυπασπιστές / υπαξιωματικοί 6.745
Λοιπές κατηγορίες 15.131
Οπλίτες 63.098
Σύνολο στρατ. προσ. 93.500
Πολιτικό προσωπικό 8.224
Σύνολο προσωπικού 101.724
Εφεδρείες 150.000
Σε πλήρη κινητοποίηση 252.000[1]

Εξοπλισμός


Ο σύγχρονος στρατιωτικός εξοπλισμός του στρατού ξηράς ανέρχεται σε

Παραπομπές


  1. 1,0 1,1 1,2 Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία, Ετήσια Ανασκόπηση, Ισορροπία Δυνάμεων 2016–2017, Εκδόσεις Δυρός
  2. Official Greek Defence Staff PR Αρχειοθετήθηκε 2016-04-04 στο Wayback Machine., geetha.mil.gr
  3. «Οι πρώτες προσπάθειες οργάνωσης τακτικού Στρατού (1821-1831)» (PDF). Γενικό Επιτελείο Στρατού. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2012. 
  4. «Ο Στρατός επί της βασιλείας του Όθωνα (1833-1863)» (PDF). Γενικό Επιτελείο Στρατού. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2012. 
  5. «Ο Ελληνικός Στρατός από το 1864 μέχρι τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897» (PDF). Γενικό Επιτελείο Στρατού. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2012. 
  6. Tsoukalas, Konstantinos (1977). «Η ανορθωτική προσπάθεια του Χαριλάου Τρικούπη 1882-1895». Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΔ′: Νεώτερος Ελληνισμός από το 1881 ως το 1913. Εκδοτική Αθηνών. σελίδες 8–87. 
  7. Erickson (2003), pp. 14–15
  8. Pikros, Ioannis (1977). «Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1897». Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΔ′: Νεώτερος Ελληνισμός από το 1881 ως το 1913. Εκδοτική Αθηνών. σελίδες 125–160. 
  9. «Η αναδιοργάνωση του Στρατού μετά το 1897 και η μεγάλη εθνική εξόρμηση 1912-13» (PDF). Γενικό Επιτελείο Στρατού. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2012. 
  10. Oikonomou, Nikolaos (1977). «Η αναδιοργάνωση του στρατού από την κυβέρνηση Θεοτόκη». Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΔ′: Νεώτερος Ελληνισμός από το 1881 ως το 1913. Ekdotiki Athinon. σελίδες 186–192. 
  11. Erickson (2003), p. 70
  12. Fotakis (2005), p. 42
  13. Hellenic Army, 15 August 1940
  14. Ο βαθμός του ανθυπασπιστή σύμφωνα με την κατάταξη του Ελληνικού Στρατού Ξηράς αποτελεί ενδιάμεση κατηγορία μεταξύ Αξιωματικών και Υπαξιωματικών και είναι αρχαιότερος του Δόκιμου Εφεδρου Αξιωματικού (ΔΕΑ).Σύμφωνα με την κατάταξη του ΝΑΤΟ ανήκει στους υπαξιωματικούς (OR-9), αν και συνήθως αναλαμβάνει καθήκοντα κατώτερου αξιωματικού. Δείτε το 2116 AR 20-1, 3.70 έκδοση 6η του 2010 του ΝΑΤΟ.
  15. «The Military Balance» (στα αγγλικά). Taylor & Francis. https://www.tandfonline.com/toc/tmib20/current. Ανακτήθηκε στις 2020-06-26. 
  16. Δασκαλάκης, Ιπποκράτης (8 Μαΐου 2019). «Στρατός με έλλειψη στρατιωτών | Foreign Affairs - Hellenic Edition» . foreignaffairs.gr. 

Βιβλιογραφία


Εξωτερικοί σύνδεσμοι





Κατηγορίες: Ελληνικός Στρατός


Ημερομηνια: 15.03.2021 08:23:29 CET

πηγή: Wikipedia (συγγραφείς [ιστορία])    Lizenz: CC-BY-SA-3.0

αλλαγές: Όλες οι εικόνες και τα περισσότερα στοιχεία σχεδίασης που σχετίζονται με αυτές, καταργήθηκαν. Μερικά εικονίδια αντικαταστάθηκαν από το FontAwesome-Icons. Ορισμένα πρότυπα καταργήθηκαν (όπως "άρθρο χρειάζεται επέκταση) ή εκχωρήθηκαν (όπως" hatnotes "). Τα μαθήματα CSS καταργήθηκαν ή εναρμονίστηκαν.
Οι συγκεκριμένοι σύνδεσμοι της Wikipedia που δεν οδηγούν σε άρθρο ή κατηγορία (όπως "Redlinks", "links to the edit page", "links to portal") καταργήθηκαν. Κάθε εξωτερικός σύνδεσμος έχει ένα επιπλέον εικονίδιο FontAwesome. Εκτός από μερικές μικρές αλλαγές του σχεδιασμού, καταργήθηκαν τα μέσα πολυμέσων, οι χάρτες, τα πλαίσια πλοήγησης, οι εκφωνούμενες εκδόσεις και οι μικρο-μορφοποιήσεις Geo.

Παρακαλώ σημειώστε: Επειδή το δεδομένο περιεχόμενο λαμβάνεται αυτόματα από τη Wikipedia τη δεδομένη χρονική στιγμή, μια μη αυτόματη επαλήθευση ήταν και δεν είναι δυνατή.
επικοινωνήστε μαζί μας: ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ.
δείτε επίσης: νομική ειδοποίηση & πολιτική απορρήτου.